Bir genç kadının yarım kalan hayatı, iki can kaybıyla sonuçlanan bir şiddet olayı ve geride kalan aileler… Peki, gençleri gerçekten koruyabiliyor muyuz?
Ankara'nın Mamak ilçesinde yaşanan olay, yalnızca bir aile dramı olarak değerlendirilip geçiştirilemeyecek kadar ağır toplumsal soruları beraberinde getirdi.
İddiaya göre 19 yaşındaki kızını ve kızının birlikte yaşadığı 53 yaşındaki erkek arkadaşını silahla vurarak öldüren baba, olayın ardından kaçtı. Hayatını kaybeden genç kadının hamile olduğu, birlikte yaşadığı erkeğin ise evli ve çocuk sahibi olduğu öğrenildi. Olayla ilgili soruşturma sürüyor.
Bu haberin ardından insan ister istemez şu soruları soruyor: Gençlerimizi ne kadar tanıyoruz? Onların yaşadığı sorunlardan, kurduğu ilişkilerden, karşılaştığı tehlikelerden ne kadar haberdarız? Daha da önemlisi, onları korumak için nasıl bir toplumsal sorumluluk üstleniyoruz?
Bir tarafta 19 yaşında, hayatının henüz başında bir genç kadın; diğer tarafta 53 yaşında, evli ve çocuk sahibi bir erkek…
Bu ilişkinin niteliği, tarafların sorumlulukları ve aralarındaki yaş farkının oluşturabileceği güç eşitsizliği elbette sorgulanması gereken konular. Özellikle genç kadınların kendilerinden çok daha büyük yaştaki kişilerle kurdukları ilişkilerde karşılaşabilecekleri duygusal, ekonomik ve sosyal riskler üzerinde durulmalı.
Ancak burada çok önemli bir çizgi var: Hiçbir ilişki, hiçbir yanlış tercih, hiçbir toplumsal değer ya da aile içi anlaşmazlık cinayetin gerekçesi olamaz.
Bir babanın kızının hayatına ilişkin kaygıları olabilir. Bir ailenin kabul etmekte zorlandığı kararlar bulunabilir. Fakat ebeveynlik, evlat üzerinde mülkiyet hakkı değildir. Aile olmak, bir insanın yaşamına son verme yetkisi vermez.
Gençleri korumak, onların hayatını kontrol etmek değildir.
Toplum olarak çoğu zaman gençlerin yanlış kararlarından söz ediyoruz. Peki, onları doğru kararlar verebilecek şekilde yetiştirebiliyor muyuz? Sağlıklı ilişkileri, kişisel sınırları, istismarı, manipülasyonu ve şiddeti tanımalarını sağlayacak eğitimleri yeterince verebiliyor muyuz?
Bir genç, yaşadığı ilişkiyi ailesine anlatmaktan korkuyorsa, yardım istediğinde yargılanacağını düşünüyorsa orada yalnızca bireysel değil, toplumsal bir iletişim sorunu da vardır.
Üstelik sorumluluk yalnızca genç kadınlara yüklenemez. Yetişkin bireylerin de ilişkilerinde dürüstlük, açıklık ve sorumluluk ilkelerine uygun davranması gerekir. Evli ve çocuk sahibi bir yetişkinin başka bir ilişki içerisinde bulunmasının doğurabileceği sonuçlar, yalnızca iki kişiyi değil, birden fazla hayatı etkileyebilir.
Burada ailelere, eğitim kurumlarına, sosyal hizmet uzmanlarına ve kamu kurumlarına önemli görevler düşüyor. Gençlerin kendilerini güvende hissedebilecekleri destek mekanizmaları oluşturulmalı; şiddet riski taşıyan durumlar ciddiyetle ele alınmalı.
Çünkü gençleri korumak, yalnızca onları tehlikelerden uzak tutmak değil; tehlikeyle karşılaştıklarında başvurabilecekleri güvenli kapılar açmaktır.
Bir toplumun gelişmişliği, gençlerinin hayatlarına ne kadar müdahale ettiğiyle değil, onların yaşam hakkına, özgürlüğüne ve güvenliğine ne kadar saygı duyduğu ile ölçülür.
Unutmayalım; gençleri korumak istiyorsak önce onları dinlemeyi, anlamayı ve yanlarında olmayı öğrenmeliyiz. Şiddetin hiçbir bahanesi yoktur. Bir hayatı koruyamamak, bazen yalnızca bir ailenin değil, bütün toplumun sorgulaması gereken bir meseledir.
