İnsan, başkasını geçmeye çalışırken kendini kaybetmemeli.
Yarış, hırs, kıskançlık ve haksız rekabet topla çıkar.
Herkes kendini nerede görüyor?
Aşağıdan yukarıya tırmanmak, emek etmek ve toplumsal düşünceyle hareket etmek… İşte buna liyakat deniliyor.
Söylemekten dilimizde tüy bitti. En kötüsü de liyakatli olmadığını bile bile torpil arayışlarına girmek, kendini bir yere sığdırmaya çalışmak. Sonra da "Ben istemedim" diyerek ayak oyunlarıyla herkesi uyuttuğunu sanmak…
Peki, arınmak nedir?
Katışıksız, saf, berrak ve özgün hâline dönmek. Yanlış olanlardan kurtulmak. Hatır, gönül, vefa demeden doğru olanın yanında durmak.
Bizler hep konuşuyoruz. Ancak konuşmanın ötesine geçip eyleme dönüşmek, nedense kimsenin işine gelmiyor.
Mesele, doğru olanı değil, işine geleni seçmek oluyor.
Küçük bir hikâye anlatayım:
Bir gün bir ustaya sormuşlar:
"Usta, merdivenin en üst basamağına nasıl çıkılır?"
Usta cevap vermiş:
"Başkasının omzuna basarak değil, kendi emeğinle basamakları çıkarak. Çünkü başkasının omzunda yükselen, ilk fırsatta yine aşağı düşer. Ama kendi emeğiyle yükselenin yeri sağlamdır."
İşte mesele tam da bu!
Yazarken gülüyorum… Hatta kahkaha atıyorum.
Okuyanların birçoğu, "Evet, doğru ama ben içgüdülerimden ve bireysel çıkarımdan vazgeçemiyorum ki" dediğini duyar gibiyim.
Her şey güncelleniyor ama bu duygular bir türlü sisteme girmiyor. Toplumda dilsiz şeytan olmaya devam ediyoruz.
Bir gün olsun elinizi vicdanınıza, dilinizi doğruluğa yöneltin ve korkmayın!
Korka korka ne hâle geldik…
Kimisi evladının işinden olmasından, kimisi içindeki egonun tatminsizliğinden, kimisi de ondan bundan çekinirken yalan kulesi yıkıldı, yıkılacak…
Oysa insanın en büyük yarışı başkalarıyla değil, kendisiyledir.
Dün olduğundan daha dürüst, daha adil, daha vicdanlı olabilmek…
Herkes kendisiyle yarışmalı. Haddini bilmeli. Bilmeyeni de alkışlamamalı.
Çünkü bazen susarak, bazen görmezden gelerek, bazen de alkışlayarak bu düzenin bir parçası oluyoruz.
Unutmayalım; liyakat, yalnızca bir yere gelmek değil, geldiğin yeri hak etmektir.
Toplu olarak suç işliyoruz.
Belki de artık başkalarını sorgulamadan önce kendimizle yüzleşmenin zamanı gelmiştir.
Benim yarışım başkalarıyla değil, kendimle. Ya sizin?
